Στίχοι: Οδυσσέας Τσάκαλος
Μουσική: Οδυσσέας Τσάκαλος
Πρώτη εκτέλεση: Οδυσσέας Τσάκαλος

Δεν πειράζει, δεν πειράζει
αν δε θες να μου μιλάς
αν κρυφά μόνο κοιτάζεις
κι όλο μούτρα μου κρατάς.
Μη σε νοιάζει, μη σε νοιάζει
δε θα σπάσει το σχοινί
σαν παιχνίδι να μας μοιάζει
δίχως τέλος και αρχή

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει
στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει
κι οι δυο μας πήγαμε σε όνειρα μετάξι
μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει

Δεν πειράζει, δεν πειράζει
όταν φτάνω κι ειν' αργά
ούτε θέλω να τρομάζεις
όταν ζούμε χωριστά

Μη σε νοιάζει, μη σε νοιάζει
άμα λείπει το φιλί
σαν παιχνίδι να μας μοιάζει
πάμε πάλι απ την αρχή

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει
στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει
κι οι δυο μας πήγαμε σε όνειρα μετάξι
μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει.

Δεν αντέχω άλλο έλα,
έλα πάρε με αγκαλιά
να πεθάνουμε στα γέλια
να 'ναι πάλι όπως παλιά

Κάθε φεγγάρι ομολογεί



Κάθε φεγγάρι ομολογεί και μες στα δέντρα κρύβεται μην
και το καταλάβεις
έχεις αναστατώσει τόσο τους καιρούς που μήτε ο ίδιος ξέρεις
από πού το μήνυμα θα λάβεις.


Εσύ ‘σαι ο ένας απ’ αυτούς που του ‘δωσαν χαρτί μεγάλο
για να γράψει και δεν έστερξε την πέννα του να πιάσει
που του ‘ρθε η τύχη σαν λακκάκι μες στο μάγουλο και που
δεν είπε μπάρεμ να χαμογελάσει.


Εσύ ‘σαι αυτός που του ριξαν το δίχτυ μέσα στο λουτρό να
τον σκοτώσουν μα κρατάει μες στο βασίλειο του ακόμη
που σπρώχνει την αγάπη απ’ το παράθυρο κι ύστερα κλαίγεται
και λέει ότι τον αδικούν οι νόμοι.


Κάθε φεγγάρι ομολογεί κι εσύ κάνεις πως τάχα δεν καταλαβαίνεις.
Ξέρεις ότι φορείς τον ήλιο – και ότι πριν εκείνο κατέβει εσύ ανεβαίνεις.

Δίνε δωρεάν το χρόνο
αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια.




ΟΔ.ΕΛΥΤΗΣ

"Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό...". Antoine de Saint Exupery - Le petit prince

....Τάσος Λειβαδίτης...

κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα,
μια λέξη
ή ένα κλειδί,
ένα χτες
ή ένα αύριο.
Όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι....
κι όμως θα πρέπει να χαθείς ολότελα
για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι...

Σαν να μη σ' έχασα ποτέ στήνω σκακιέρα να ξανακάνεις χίλια ματ στην ευτυχία, σαν στρατιωτάκι σου έτοιμο για θυσία στα άγρια μεσάνυχτα σου λέω καλημέρα. Δωσ' μου φωνή δώσε μου χρώμα κι' όνειρο γίνε πλάνο μου. Πόσο μελό να γίνω ακόμα για να κολλήσεις πάνω μου…

ΚΡΑΤΗΣΑαπό Αναστασία Βαφειάδου .

Κράτησα από σένα τη σιωπή
αυτή που διάλεγες συχνά για να μιλήσεις
κι ένα σου όρκο στην αλήθεια τη σκληρή αυτόν
που ξέχασες στο τέλος να κρατήσεις

Κράτησα από σένα τα σκοινιά
αυτά τα αόρατα που πάνω σου με δέσαν

μα απ’ τις στιγμές μας δεν κρατάω ούτε μια
γιατί κοντά σου οι στιγμές όλες πονέσαν
Κράτησα από σένα μια ματιά
την τελευταία που με κάρφωσε στο αντίο
κι ένα ζευγάρι κατακόκκινα φιλιά
που μείναν μόνα να πετρώνουνε στο κρύο
Τίποτ’ άλλο από σένα δεν κρατάω
σε χαρίζω στον αγέρα σε σκορπάω
μόνη μου θα περπατάω κι όλα εντάξει
κάπου θα’ ναι κι η ζωή που μου’ χες τάξει...
\

Κι εσύ να λείπεις...


Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,
και συ να λείπεις,

οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
και συ να λείπεις,

Ενα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
και συ να λείπεις,

Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει
η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,
και συ να λείπεις,

Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,
και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται,
και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα
κάτου απ' το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει

Οταν η καρδιά σου,
που τόσο αγάπησε τον κόσμο,
θα 'χει λιώσει.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...


Γιάννης Ρίτσος

by Pablo Neruda
(Translated by W.S. Merwin)

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις




Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μεσ' απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ' τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.


(μετάφραση: Γ. Κεντρωτής)

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ'τα μάτια πίσω απ' της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή

Γιατί δεν έρχεσαι


Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει
κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει
μέχρι τον ήλιο ν' ανεβεί και να τον κάψει

Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω


Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει
όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό
απ' το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει
κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλού μου το βυθό

Γιατί δεν έρχεσαι

Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να μας πνίξει
σ' ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς
Ο,τι δεν γίναμε ποτέ να μην το δείξει
Να 'ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει
στην ανημπόρια της χαμένης μας ζωής

Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Απ' της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να 'ρθω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ ποτέ όταν σε θέλω
κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω

λόγια και μουσική:Αλκίνοος Ιωαννίδης

Τι θέλει τούτη η Άνοιξη…
Σαλεύουν
αόρατα, πανάλαφρα
των δέντρων τα κλαδιά.
Τι θέλει η μυρωδιά
που μας χτυπά απαλότατα
με αμυγδαλιάς ανθόκλωνο
την καρδιά…

...................
Λυπημένη
τη ματιά μας ρουφά
το ανοιξιάτικο απόγευμα
και χλωμαίνει.
Ξαφνικά, κάποιο σκίρτημα
στη γαλήνη
και σα λυγμός παράφορος.
Ένα πιάνο ξεσπά
το δικό μας ενάντιωμα
με κλειστό στόμα.

Τι θέλει πάλιν η Άνοιξη…
Τι να μας φέρει ακόμα…

Μ.ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στέγνη στέκομαι ανάμεσα
στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:
βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.
Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;
Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Και μεγάλωσα πολύ
για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει
κι όταν δε βρέχει άλλο.
Σταγόνες για όλα.
Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω;
Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
Βροχή ή δάκρυα.
Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.

Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

Painting By:Anna lou 50Χ50

---Και τι θα ήταν τ' άστρα
δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.
Επίγεια
ασημικά,τίποτα κηροπήγια τασάκια
να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
να επενδύει
ο θαυμασμός την υπερτίμησή του.
Αν δεν υπήρχε απόσταση
στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία.
Οι
σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις
με την πληθυντική ανάγκη μας
μοιραία τότε θ' αφομοίωναν

την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.

{ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ}
-----------------------------------------------------------------------------

ΤΟ ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

1. Η φαντασία

1. - απόφοιτος του Πλάστη γόνος του παραλογισμού και της υπεροψίας -σε κοίταξε εξονυχιστικά και είπε "δε μου ταιριάζεις είσαι αβλαβής .Σε κίνδυνο θα σε μεταμορφώσωμε τον πιο ταχύ και αλάνθαστο τρόπο :αγαπώντας σε. θα σε σκηνοθετήσω σε απόσταση μάχης να μου ξεφεύγουν οι βρυχηθμοί των ελιγμών σου να υπερπηδουν το λάκκο που 'χω σκάψει σκεπασμένον με απατηλή στερεότητα κλαδιών γνωστή παγίδα για τη θήρα ζώωδους αγριότητας" . Έτσι έγινε κι έρχεσαι τώρα εσύ επίπλαστο θηρίο και μου ζητάς εμένα το λόγο με ποιό δικαίωμα σε άλλαξα από λαγό σε σαρκοβόρο λες και σ' ερωτεύτηκα εγώ. Τα παράπονά σου στη φαντασία. Αυτή εξευρίσκει λάλημα όταν δεν ξημερώνει. Να την ευγνωμονείς. Άν η φαντασία δε σκηνοθετούσε υπαρκτόν θηριώδη τον έρωτα ποτέ καμιά πραγματικότης δε θα μας είχε αγαπήσει. Με το ποίημα της Κικής " Το ριψοκίνδυνο όραμα της φαντασίας", από τη συλλογή"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως", εκδ. Ίκαρος,

ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ 100Χ70

Painting By:Anna lou 50Χ70

Οι δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα, έβρεχε;Ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ' τις ομπρέλες τους σε λίγο θα ανάβουνε το φως Θα κοιτάζονται στα μάτια και θα πετάν από πάνω τους όλη τη μοναξιά; Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους; Όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι και αυτό ...Έβρεχε…«Αγαπώ άλλον!» Με κόκκινα πελώρια γράμματα θα 'ταν υπέροχη διαφήμιση γιατί όχι και αυτό: ''Αγαπώ άλλον!""Θα αγαπώ άλλον''; Που είσαι; Που να πάω; Φυσάει κρυώνω Που είσαι;
Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Painting By:Anna lou 50Χ100
Ξεκινάει πάλι,

δείχνει, αρμενίζει, μοιάζει

κατάρτι ουράνιου καικιού

να βγαίνει βόλτα του Θεού η απορία΄΄

πως αντέχουμε oι άνθρωποι; να λέμε πέρασε η ώρα΄΄.Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ.

ΕΡΗΜΗΝ 100Χ70

Painting By:Anna lou 70Χ100
Στίχοι: Ξενοφώντας ΦιλέρηςΜουσική: Κώστας ΧατζήςΠρώτη εκτέλεση: ΔάκηςΆλλες ερμηνείες: Κώστας Χατζής Χαρούλα Αλεξίου
Άννα δώσ' μου για να σε θυμάμαι το μικρό χτενάκι που κρατάς Μπήκε ο Σεπτέμβρης και φοβάμαιτ' όνειρο πως τέλειωσε για μας Πάρε ένα κοχύλι απ' το Αιγαίονα 'χεις στο ταξίδι συντροφιά Κι από το φιλί το τελευταίοκράτησε στα χείλη τη δροσιά Η καρδιά μου φύλλο-φύλλοματωμένη τριανταφυλλιάΣτο Αιγαίο και στον ήλιο Θεέ μου πόση νοιώθω μοναξιά Άσε την αλμύρα από τ’ αλάτικάτω από τα μάτια της σιωπής Πάρε της φυγής το μονοπάτι τέτοιαν ώρα τίποτα μην πεις Μόνο "θα ξανάρθω" να μου τάξεις όταν το μαντήλι θα χαθείΒγες στην
 κουπαστή ναν το φωνάξεις σ' όλο το Αιγαίο ν' ακουστεί

ΑΚΥΡΩΣΗ ΨΥΧΗΣ 120Χ90

Painting By:Anna lou 120Χ110

Δεν είμαι άλλος

1. Στίχοι: Μάνος ΕλευθερίουΜουσική:

1. Θάνος ΜικρούτσικοςΠρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

1. Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύειςείσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκόΚαι μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύειςόπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικόΚαι για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλοςΚαι για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτόςάλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλοςκι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετόςΜες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνικι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιούπου σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνεικι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιούΚαι για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλοςΚαι για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτόςάλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλοςκι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετόςΚαι για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλοςΚαι για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτόςάλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλοςκι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός.

Painting By:Anna lou 50Χ100

Οδυσσέας Ελύτης Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

ΕΛΑ

• 
  
  
  
  Στίχοι: Σάνυ ΜπαλτζήΜουσική: Σάνυ ΜπαλτζήΠρώτη εκτέλεση: Ελεωνόρα ΖουγανέληΆλλες ερμηνείες: Πάνος Μουζουράκης Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλι έλα, δε περνάω καλά με φίλους βράδυ έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις έλα, και μισώ την τόση ελευθερία έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω έλα, δε μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζωσου είπανε οι φίλοι πως με είδανε ωραία και κεφάτη να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι που να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτι με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεββάτι μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη μου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεββάτι μου παν οι φίλοι, μου παν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτ ηέλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω έλα, δε με παίρνει άλλο πια να πίνω έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ 120Χ90

Painting By:Anna lou120Χ90